Kapıyı kapattım...

Bazen arkasına bakmaktan korkar insan. Arkamdaki canavarın yüzüne kapattım kapıyı. Günlerdir çalmayan cep telefonuma göz ucuyla baktım, ses çıkaramayacak kadar yorgun göründü gözüme... Beklemek böyle bir şey işte. Cehennemin dünya üzerindeki yansıması, günden güne bitiriyor insanı. Ayakta duracak gücüm kalmamıştı artık. Oturdum...

Kaç gün geçtiğini hesaplamaya çalışıyordum. Her geçen gün biraz daha uzaklaşıyordu benden anılar. Bir hafta, iki hafta, bir ay... Oturmak beni daha çok yoruyordu sanki. Kalktım... Biraz yürümek iyi gelirdi belki...

Hava serinlemiş biraz. Sen yanımdayken hiç üşümezdim. En son ne zaman birlikte yürümüştük acaba? Bir ay, iki ay, üç ay... Sen de çok üşürdün ama. Hiç sevmezdin böyle havalarda yürümeyi... Oysa ben bayılırdım yağmur altında yürümeye... Usulca sokulurdun bana... Seni çok özledim. Dönsem iyi olacak...

Üzerimden akan ılık su, seni de alıp götürürdü belki. Ayakta duracak halim yok ama. Oturdum yine. Telefonum çalıyor gibi geldi. Gidip bir baksam iyi olur sanırım...

Hala o yorgun ifade vardı telefonumda. Hayal kırıklığı ne kötü şey... Şimdi sen neler yapıyorsun acaba? Saçlarını kıvırcık mı yaptın yoksa düz mü? Düz yapmışsındır mutlaka. Ama kıvırcık halini daha çok severdim ben. Hem herkesin saçı düz değil mi? Biraz yemek yesem iyi olacak...

Evde yiyecek bir şey kalmamış. İki zeytin attım ağzıma. Canım da pek bir şey çekmiyor zaten. Seninle en son ne zaman yemek yemiştik hatırlayamıyorum. üç ay, altı ay, bir yıl...

Telefonum ne zaman çalacak?...