Aynı benimkine benzeyen protez yanlızlıklar görmüştüm sende . Benzerliğine inandırıp kendimi umut sahibi etmiştim yüreğimi . Korkak ve bitkindi belki
ama renkliydi hayallerim . Soğuk ve amaçsızdı belki , ama sessizdi ... Yalnızdı işte yapayalnızdı . öyle de olmalıyıdı zaten ! aynı benim gibi .. gözyaşlarını içine akıtıp, mutluluklarına sadece kendi seviniyordu . tamam işte ! dedim ya aynı benim gibiydi. çevresi anababa günüydü ama yalnızdı ... yalnızlığın ihtişamlı kıyafetinin ona o kadar yakıştığını görünce beraber yalnızlık hayalleri kurmuştum istemsizce. mazoşist yalnızlık manifestoları hazırladım içimde ve benliğime sundum . gelmeyeceğinden emin olduğum birini bekliyordum . ölüyordum . ama inanıyordum zira yalnızdı oda . hep bir ihtimal vardı .

çokca bir zaman geçtikten sonra söylediler
ben
inanmıyorum ama olmuş bir şekilde ,
yanlızlığı bitmiş işte . tüm yorgunluk ve bitkinlik onu bırakmış
inanmıyorum ama olmuş işte !
kendi yanlızlığını bana terk etmiş .Havasına bahar gelmiş
yine de inanmıyorum ama olmuş bir kere
şimdi yüreği sıcakmış , üşümeler geride kalmış
ben inanmam ama olmuş işte
geçmişinden kurtulamazken geçmemişinin hayallerini kurmaya başlayıp yeni umutlar almış eline
hep olmaz derim ama olmuş işte
senli benli cümleler kurup, sadece sevgi konuşmaya başlamış
ben inanmam ama öyle diyorlar işte ...
.
.
.
bilmesemde olurmuş. duymasam mutlu kalabilirmişim . dört yanım onun yalnızlığıyla çevriliydi . şimdiyse dört yanım yokluğuyla çevrili . yanlızlığım renk körü birinin elinde .uykuya verdim kendimi , hayallerimi yıktım . ihtimallerimde ihtimalsizlikte boğulmuş . cümlelerimin de soluğu kesilir bundan sonra .
genzim yanmaya başlar birazdan ya da haykıramamanın verdiği telaşla ses tellerim kanar .
ellerim daha fazla titremezse yeni mutluluk oyunları yazarım kendi kendime . tüm sinirimi yine kendime yamarım .

inanmam normelde ama inandım bir kere !
hiç gelmeden gidiyormuş şimdi . gitsin
!
ben de en çok kendi soytarılığıma kızıyorum zaten .

hiç inanmıyorum kendime ama
gitme vakti sanki ..