Sen hala burda mısın? Gittin sanmıştim, kovmuştum hani seni.
Açmıştım gönlümü ve azat etmiştim seni. Düsüncelerimden birden kaybolmuştun.
Ve sen hala burda mısın?

"Gitme... Ya nolur gitme. Kal yanımda, hapsol düşüncelerime.. gönlüme.
Bazen sana ihtiyacım oldugunu hissediyorum, alışkanlık mı? Bazen seni özlediğimin farkına varıyorum, adı alıskanlık mı? Bazen seni sevdiğimi düşünüyorum... bu da mi alışkanlık?
Ama artık cok geç, değil mi? Hissetmek, özlemek ve Seni Sevmek için çok geç..
Belkide bunları düşünmek için çok erken?
Ne dersin, birgün seni gördüğümde gözlerim dolar mı acaba? Ölüme koşarcasına koşarmıyım kollarına..? Yoksa tanımamazlıktan gelip, yalnızca gecmişe bulanmış bir 'yabancı' olarak yanından öylesine geçer gidermiyim?
Geçerken kokunu alabilirmiyim acaba? Yada rüzgar olup, senin gittiğin yere esebilirmiyim?
Ve bir gün seni yine görebilirmiyim?
Evet, evet... bunların hepsini düşünmek için çok erken..

Tutucam bir gün elinden, güneşe doğru yürüyeceğiz birlikte... Ay ışığının parıltısını göreceğim gözlerinde. Sana sarılıcam, şımarıcam, gülümsemeni izlicem, kalbinin her atışında huzuru duyacağım... sonra 'hayal kurmakta güzel' diye düşünüp düşlerimden atıcam seni... :)

Belki gün gelecek başkası benim gözlerime bakıp aynı şeyleri hissedecek, belki de sacımı okşayacak ve huzuru hissettirecek.
Yada, yada başka biri elinden tutacak ve gözlerinin denizine dalarak 'Seni Seviyorum' diyecek..

Ben o gözlerde boğuldum.. Senin sıcağında eridim... Yangınında kül oldum..

Adımı kader koydun, ve ben yok oldum...