sen dersin ki yaşadım bitti
herkes yanlıştı dersin
işte ben yaşadım bitmedi
geçtim her halinden dokundum her hücresine hayatın
yüzümün her çizgisinde izleri rüzgarının
bak gözlerime ne kadar siyah
bak ne kadar yüksekteyim
anla artık dünya kendi çizgisinde
kesik kesik olan sadece sensin, senin nefesin

yürüdüm durdum. tırmandım bir süre
siyah merdivenler vardı hepsini çıktım

SONRA SUSARDIK
Karı hiç eksik olmayan şehre vardığım ilk gece gördüklerimden biriydi Nedret. Yaşıyor mu acaba?

En son postanede görmüştüm onu. Üzerinde deve tüyü bir palto, burnunda boydan boya bir yara izi. Gözlerimi yaktı Nedret'in anısı şimdi, izmirli, "hasret yeniği" ömrüyle, yazık Nedret...

açılmış sarmaşık gülleri
kokularıyla baygın
en görkemli saatinde yıldız alacasının
gizli bir yılan gibi yuvalanmış
içimde keder
uzak bir telefonda ağlayan
yağmurlu genç kadın