her güzel şeyin bir sonu olduğu kadar; tükenmez sanılan acıların da bir sonu varmış.

yıllarca kaçtın benden ve ben de kurtulmak istedim senden; ama yapamadım. bir yol bulamadım seni beynimden atabilmek için. haykırmak istedim, haykıramadım. kısılıp kaldım etrafıma ördüğüm duvarların arasında. camlarını kırmak istedim nice sarı otobüsün, olmadı. büyülü kelimelerimle herkese anlattım kalbimi, sana anlatamadım. ya da belki ben öyle sandım. belki de hiç kimseye anlatamadım beni. sana dokunamadan, hayalinle yıllarım geçti. dostlarım ziyan olan ömrümü hatırlattı acımasızca. bir, iki çakıl taşı aldım yerden; boşluğa doğru fırlattım; kimselere çarpmadan yere düşüverdi. bir tane daha attım, bir tane daha ve bir tane daha... ama sen dönmedin.

biliyorum ki hatırlıyorsun bu günü; unutmadın.
biliyorum ki merak ediyorsun unutup unutmadığımı; buraya bakacaksın.
öyle derin bir kuyunun içindeyim ki kelimelerimi döküyorum sana sesimi duyurabilmek için.