seni özlediğimi bilmenin o mağrur ifadesi gözlerimden yansıyıp sana dönerken öylesine büyük bir düğüm boğazıma takılıyordu ki dünyanın tüm güzellikleri cehennem ateşinden farksız gibi geliyor, ayağınla çiğneyip geçtiğin çiçeklerle sırdaş oluyordum. bana acı vermek istemiyordun belki de. ama eğer istiyorsan başarıyordun.

bir sebep arıyordum yaşamak için. kim bilir kaç insan hayatın anlamını aramıştı benden önce. onlar bulamamışlardı. ve ben de... neden dedim kendime, neden buradayım? burada oluşumun da, içimdeki bu tuhaf sıkıntının da bir sebebi yoktu. asıl sıkıldığım şey varlığımdı sanki. var oluşum beni yoruyordu artık. sensizliğin zorluğu yaşamanın zorluğuna dönüşmüştü.